منوی بالایی را از بخش فهرست ها تنظیم کنید.

تغییرات طبیعی ناشی از افزایش سن در مغز چگونه از بیماری آلزایمر تشخیص داده می شود؟

تغییرات طبیعی ناشی از افزایش سن در مغز

به طور طبیعی با افزایش سن، قابلیت های بدنی شما (سیستم قلبی – عروقی، عضلانی – اسکلتی و مغز ) به آهستگی کاهش می یابند.

اما مقایسه ی قابلیت های یک فرد ۷۰ ساله، با زمان ۳۰ سالگی اش، کاهشی بیش تر از ۱۰ – ۲۰ درصد را نشان نمی دهد. حتی عملکردهای مغزی به میزان کم تری هم کاهش می یابند. قابلیت های افراد سالم در سنین ۶۰ تا ۷۰ سالگی خود، تقریبا با سنین ۳۰ -۴۰ سالگی آن ها قابل مقایسه است. کلنل جان گلن که اولین فضانورد آمریکایی در سال ۱۹۶۲ بود، مجددا در سن ۷۷ سالگی، در سال ۱۹۹۸ به فضا رفت.

در گذشته ای نه چندان دور، اعتقاد بر این بود که کاهش حافظه و قابلیت های هوشی طی افزایش سن، امری طبیعی است اما اکنون متخصصین بر این باورند که کاهش حافظه بیش تر در اثر یک بیماری جدی ایجاد می شود. کاهش خفیف حافظه و پردازش اطلاعات می تواند قسمتی از روند افزایش سن باشد که البته به آسانی می توان آن را از بیماری آلزایمر توسط تست های مختلف متمایز کرد. روان شناسان بالینی تست هایی را برای اندازه گیری قابلیت های طبیعی در گروه های سنی ابداع کرده اند. با افزایش سن به طور طبیعی این قابلیت ها کم تر می شوند، اما در بیماری آلزایمر کاهش فوق بسیار چشمگیر است. البته بعضی از افراد نیز هیچ گونه کاهشی در حافظه خود طی افزایش سن نشان نمی دهند. دانشمندان در حال تحقیق بر روی این مسئله هستند که چرا در بعضی افراد با افزایش سن، کاهش خفیفی در حافظه شان رخ می دهد و در بعضی هیچ گونه تغییری اتفاق نمی افتد. قبلا بعضی این عقیده ی غلط را پذیرفته بودند که با بالا رفتن سن، تعداد سلول های عصبی کم می شوند، اما تحقیقات اخیر در این مورد نتایج ضد و نقیضی داشته اند.

در حال حاضر می دانیم که در حالت عادی سلول های عصبی با افزایش سن به صورت ناچیزی کاهش می یابند، اما در بیماری هایی مانند آلزایمر این کاهش چشمگیر است.

در یک شخص سالم، از بین رفتن سلول های عصبی، بیش تر از ۱۰ درصد نخواهد بود و ممکن است این کاهش تا اندازه ای مرتبط با وجود ضایعات مختصری از بیماری آلزایمر، مانند پلاک های امیلوئید بتا و کلافه های عصبی رشته ای ( neurofibrillary tangles ) باشد. بالعکس در بیماران مبتلا به آلزایمر کاهش سلولی، بسیار زیاد و عمیق است و مقادیر زیادی پلاک های امیلوئید بتا و کلافه های عصبی رشته ای دیده می شوند.

این روند مدت ها قبل از شروع اولین نشانه های اختلال حافظه آغاز می شود. طول دقیق این دوره ی زمانی ناشناخته است و حدود چندین سال طول می کشد (مقطع زمانی تاریک "The dark segment" ). این دوره بسیار حیاتی است، چرا که آسیب های مغزی بیماری آلزایمر می توانند توسط دیابت، کلسترول بالا و افزایش فشار خون، تسریع شوند. بعد از چندین سال از شروع بیماری، اولین مشکلات مربوط به حافظه آشکار می شود. این مرحله ی اول بیماری آلزایمر را تخریب خفیف شناختی (Mild cognitive impairment =MCI) می نامند. در بیماران فوق، کاهش سلول های عصبی در نواحی خاصی از هیپوکامپ دیده می شود. این کاهش می تواند به ۵۰ درصد برسد و تعداد زیادی کلافه های عصبی رشته ای نیز تشکیل می شود. مرحله ی تخریب خفیف شناختی، حدود ۷ سال طول می کشد ( در مثال فوق از ۶۵ تا ۷۲ سالگی ) و احتمال دارد به بیماری آلزایمر تبدیل شود. (با سیری پیش رونده همراه با کاهش قوه ی شناختی (هوشی) و مرگ گسترده ی سلول های عصبی در تمامی مغز).

درباره نویسنده

نوشته های مرتبط