منوی بالایی را از بخش فهرست ها تنظیم کنید.

حافظه ی من به خوبی گذشته نیست. آیا به بیماری آلزایمر مبتلا شده ام؟

حافظه ی من به خوبی گذشته نیست

من ۶۶ سال دارم و هنوز به عنوان حسابدار در یک شرکت بزرگ بیمه کار می کنم. من در تمام طول زندگی خود حسابدار بوده ام و به عنوان یک شخص بسیار ماهر در این شغل شناخته شده ام. اخیرا به دلیل فوت برادرم دچار زجر و ناراحتی شدم. خواهر بزرگ تر من (۷۵ سال دارد ) در مرحله ی پیشرفته ی بیماری آلزایمر است. اخیرا به دلیل مشکل حافظه به پزشک مراجعه کردم. به آن ها گفتم که احساس می کنم حافظه ام مانند گذشته نیست. بعد ازز سال ها حسابداری، می توانستم با اولین نگاه اعداد را به خاطر بیاورم. اما در چند ماه گذشته بسیار کندتر شده ام و مجبورم چندین بار اعداد و حساب ها را کنترل کنم. تا به حال هرگز اشتباهی نکرده ام، اما اخیرا به دلیل فراموشی مرتکب چندین اشتباه شده ام. یک هفته پیش، نتوانستم ماشین خود را که در کنار خیابان پارک کرده بودم پیدا کنم. این مسئله مرا بیش تر مضطرب کرد و به یاد خواهرم افتادم. چه بیماری وحشتناکی! به دلیل این موارد به این فکر کردم که آیا من هم به آلزایمر مبتلا شده ام و باید بازنشسته شوم.

افراد زیادی احساس می کنند که حافظه شان با افزایش سن کندتر شده است و از آن شکایت می کنند.

بیش ترین نگرانی، ناشی از گم کردن اشیا و فراموشی نام اشخاص است. مشکلات و تغییرات جزئی در عملکرد حافظه با افزایش سن، امری طبیعی است. قسمتی از این تغییرات ربطی به حافظه ندارند و به دلیل کاهش جزئی توجه در اثر افزایش سن اتفاق می افتند. وقتی که شیئی را در جای خاص می گذارید، به صورت غیرارادی محل آن را به یاد خواهید آورد. در صورت خستگی، بیماری، اضطراب یا حواس پرتی به آسانی این عمل مختل می شود و شخص، توجه کم تری به عملکرد خود خواهد داشت. با کم شدن محدوده ی توجه در اثر افزایش سن، گم کردن اشیایی مانند کلید و… معمول خواهد بود و نشانه ی ابتلا به بیماری خاصی هم نیست. برای مقایسه، مبتلایان به بیماری آلزایمر اصلا به خاطر نمی آورند که کلید خود را کجا گذاشته اند و حتی ممکن است آن را در مکان هایی عجیب مانند سطل آشغال بگذارند.

همان طور که گفتیم شکایت از فقدان حافظه در افراد سالمند بسیار شایع است. ما همیشه توصیه می کنیم که با یک پزشک متخصص بیماری آلزایمر و سایر بیماری های زوال عقل مشورت شود. کاهش حافظه در صورتی علامت مهمی است که حتی اگر خود شخص متوجه آن نباشد برای اطرافیان قابل توجه و برجسته به نظر آید.

پزشکان همیشه از این که بعد از معاینه به بیمار بگویند مشکل حافظه اش جزئی طبیعی از روند افزایش سن است نه نشانه ای از بیماری آلزایمر، خوشحال می شوند. متخصصین اغلب توصیه می کنند که یک سال بعد معاینه ی مجدد به عمل آید تا مطمئن شوند که مشکل حافظه پیش رونده نخواهد بود.

به یاد می آورم که یکی از اولین بیماران ما، در سن ۷۱ سالگی با شکایت از مشکل حافظه مراجعه کرد. از او معاینات کامل عصبی و روان شناختی به عمل آمد و شواهدی دال بر وجود بیماری آلزایمر مشاهده نشد. از آن زمان تا به حال ۲۰ سال است که مرتب مورد ارزیابی قرار می گیرد و هیچ گونه تغییری هم در حافظه ی او دیده نشده است. ما اغلب حین معاینه یک سوال می پرسیم: ((آیا فکر می کنید که حافظه تان بدتر از قبل شده است؟)) اکثر بیمارانی که برای ارزیابی مشکل حافظه ی خود آمده اند جواب مثبت می دهند، ولی با کمال تعجب در معاینه هیچ گونه اختلالی در حافظه ی آن ها نسبت به هم سن و سالان شان دیده نمی شود.

در بیمار قلبی، متوجه شدیم که مشکل خفیفی در توجه دارد. او هم چنین به دلیل مرگ برادرش کمی افسرده شده بود، اما معاینات و ارزیابی های عصبی روان شناختی را به طور متوسط بسیار بهتر از هم سن و سالانش انجام داد. برایش درمان افسردگی را شروع کردم و به او اطمینان دادم که بیماری آلزایمر ندارد. هم چنین علت اضطراب مداوم از اشتباهات کوچک کاری و گم کردن محل پارک ماشینش را به طور کامل شرح دادم.

قبول اشتباهات کوچکی از این قبیل، به دلیل افسردگی و تمرکز ضعیف، برای شخصی وسواسی مانند دیوید مشکل است. او سه ماه بعد برای پی گیری مراجعه کرد. افسردگی او بعد از مصرف داروی ضد افسردگی بهتر شده بود و تمرکز بر اشتباهات کوچکش نیز متوقف شده بود و در نتیجه احساس آرامش می کرد و فعالیت های کاری او نیز به حالت طبیعی برگشتند. 

درباره نویسنده

نوشته های مرتبط