منوی بالایی را از بخش فهرست ها تنظیم کنید.

مسمومیت و محرومیت مواد

مسمومیت و محرومیت مواد مخدر

مسمومیت و محرومیت مواد Substance intoxication & Withdrawal

در نظام طبقه بندی DSM-IV-T.R اشخاصی که دچار مسمومیت یا محرومیت همراه با نشانه های روانشناختی می شوند اما دارای معیارهای الگوی نشانگان خاصی برای علایم نمی باشند (مثل: افسردگی) تشخیص مسمومیت با مواد یا محرومیت از مواد دریافت می کنند که احتمالا با وابستگی یا سوء مصرف همراه است (Sadock & Sadock, 2003)

مسمومیت با مواد Substance intoxication

 شایعترین تغییرات اختلالات درک، هشیاری، تفکر، قضاوت، توجه، رفتار سایکوموتور و رفتار بین فردی را دربر می گیرد. سیمایی بالینی خاص مربوط به مسمومیت مواد را دربر میگیرد. سیمایه بالینی خاص مربوط به مسمومیت مواد در افراد مختلف به طور بارز متفاوت بوده و به مواردی همچون: ماده مصرفی، دوز مصرف، طول مدت مصرف، انتظارات شخص از اثرات ماده و محل یا موقعیت مصرف ماده، بستگی دارد.

مسمومیتهای حاد ممکن است علایم و نشانه هایی متفاوت نسبت به مسمومیتهای مزمن داشته باشند. مثلا: میزان مصرف متوسط کوکائین در ابتدا امکان دارد باعث مردم آمیزی شود; اما در صورت استمرار مصرف، کناره گیری اجتماعی را دربر خواهد داشت. گاهی اوقات نشانه ها و علایم مسمومیت حتی ساعتها یا روزها پس از دفع ماده در مایعات بدن دوام یابد.

محرومیت مواد Substance Withdrawal

علایم اصلی محرومیت مواد شامل سه معیار است. محرومیت معمولا ولی نه همیشه با وابستگی مواد توام است. اکثر اشخاص مبتلا به محرومیت مواد به جهت کاهش علایم ناراحت کننده، برای مصرف مجدد مواد وسوسه می شوند.

تشخیص محرومیت مواد برای برخی از مواد مطرح است که عبارتند از: الکل، آمفتامینها و سایر مواد وابسته، کوکائین، نیکوتین، مواد افیونی، مسکنها، خواب آورها یا ضدالتهابها. محرومیت مواد وقتی بروز می یابد که مقدار مصرف مواد کاهش و یا متوقف شود، اما نشانه ها و علایم مسمومیت (معمولا در برخی موارد) پس از قطع کامل مصرف مواد بهبود پیدا می کنند.

درباره نویسنده

نوشته های مرتبط